Reizen met de trein

Vandaag was het weer eens zover. Een aardige mevrouw, met handheld en Syntusjasje, kwam weer vragen naar mijn vervoersbewijs. Ik zie het nut er nog steeds niet van in, dus vandaar dat ik weer geantwoord heb dat ik niet mee wil werken. Vroegah ook nog wel eens geantwoord met “ik reis zwart” en zelfs een keer “zwart retour”. Maar wat ik ook antwoord, keer na keer word ik, nadat op de handheld mijn antwoord geregistreerd is, bedankt. Nu is zwart reizen misschien nog wel relevant voor het onderzoek ook, dus dat dat geregistreerd wordt is nog niet zo heel raar. Toch is vreemd dat wanneer ik weiger mee te werken aan het onderzoek, dat dan geregistreerd wordt. Als ik niet wil meewerken, dan wil ik ook echt niet meewerken! Maar ja, kun je ze dan kwalijk nemen dat ze opslaan dat je niet mee wilt werken?

De vorige keer dat er een reizigersonderzoek was, had ik het pas door nadat ik mijn kaartje al had laten zien. In half wakkere toestand zag ik iemand met Syntuskleding aan en concludeerde dat het een conductrice moest zijn. Pas toen ik verderop een discussie hoorde ontstaan kwam ik erachter dat het een reizigersonderzoek was. Blijkbaar had mijn duffe toestand me voor een discussie behoed. Een van de medepassagiers in de coupe vroeg namelijk waarom hij zijn kaartje moest laten zien. Het antwoord was “omdat ik dat vraag”. Nou is dat op zich natuurlijk geen vreemd antwoord, maar het was natuurlijk niet het gewenste antwoord. Een uitleg over waarom het onderzoek werd gedaan en wat er nou precies met de verkregen data zou gebeuren was toch wel op zijn plaats. De ‘aardige’ mevrouw van de Syntus bleef alleen maar aandringen op het laten zien van het vervoersbewijs.

Toch wel jammer dat reizen met de trein. Als je rust niet verstoord wordt door een groepje luidruchtig pratende schoolgangers, of iemand die zijn muziek wel erg hard heeft staan, dan komt er wel weer iemand langs voor een reizigersonderzoek. Nou reis ik al vrij lang met de trein, maar ik kan me niet herinneren dat het ooit zo onrustig was in de trein als de laatste tijd. Wat eigenlijk nog erger is, is het verdwijnen van de railtender. Misschien is dat wel het grootste probleem… Het kan best dat het altijd al zo onrustig was, maar dat ik er onder het genot van een kopje koffie gewoon minder erg in had.

Binnenkort ga ik toch maar eens met een rijbewijs beginnen. Totdat ik dat gehaald heb, zit ik nog even aan de trein vast.

Wat te doen?

“Wat te doen?” Die vraag kent iedereen wel. Hij komt terug in zoveel verschillende situaties, hierbij een drietal situaties.

Je hebt de simpele dagelijkse gevallen. Bijvoorbeeld in de supermarkt, iets wat je eigenlijk niet van plan was om te gaan kopen, is in de aanbieding. “Wat te doen?” Op zich is het lekker, maar ja, je hebt het eigenlijk niet nodig. Zoveel kost het toch niet, maar ja, er zijn ook nog andere rekeningen om te betalen. Neem je het mee? Nee, toch maar niet… Thuisgekomen heb je toch spijt dat je het niet meegenomen hebt, toch heb je de volgende keer weer dezelfde twijfels. Welke keuze je ook maakt, de impact op je leven valt wel mee.

Dan kan het natuurlijk ook wel in lastigere situaties voorkomen. Er gaat bijvoorbeeld iets niet goed in een situatie op werk. Dit heb je vaker zien gebeuren, maar om nou direct je collega of baas, of wie het ook is erop aan te spreken… “Wat te doen?” Twijfel laait op: zeg je er wat van en doe je dat dan direct of later? Of toch maar gewoon kijken wat er gebeurt en er vanuit gaan dat de situatie zichzelf op zal lossen. Moet je je er nou eigenlijk wel mee bemoeien? Waarom wil je je er eigenlijk mee bemoeien? Tsja, het heeft toch ook wel wat invloed op de sfeer, dus je hebt wel een punt als je er wat van wilt zeggen, maar wat dan en tegen wie? Het is moeilijk, maar meestal kom je hier wel tot een keuze. Achteraf zul je deze soms betreuren, maar je hebt in ieder geval dat gedaan waarvan jij dacht dat het juist was.

Sommige situaties kom je liever niet tegen, maar ze zijn onvermijdbaar. Je vindt bijvoorbeeld iemand leuk, maar je hebt geen idee wat de ander van jou vindt. “Wat te doen?” Maak je duidelijk dat je de ander leuk vindt, met de kans dat je afgewezen wordt? Of zorg je gewoon dat je de ander vaak tegenkomt en hoop je zo dat er meer groeit? Laat je de ander los, zodat de mogelijkheid ontstaat dat hij/zij iemand anders leert kennen, of juist dat hij/zij jou gaat missen? De keuzemogelijkheden zijn enorm de uitkomsten van je keuzes zijn eigenlijk niet te voorspellen. Wat zou het makkelijk zijn als je hart en je verstand altijd hetzelfde zeggen, maar juist in deze situaties doen ze dat vaak niet.

Al met al ben ik zelf tevreden met hoe het gaat. Ik heb een leuke vriendin, een baan waarin ik het kan zeggen als iets me niet aanstaat, alleen die aanbiedingen in de supermarkt…

Dansen

Afgelopen weekend hebben Chantal en ik onze eerste wedstrijd van dit seizoen gedanst in Hilversum. De dagplanning was wel even schrikken. Vroeger stonden de timetables tenminste van te voren op internet. Nu zagen we bij aankomst (9:30) dat 's avonds om 19:40 de afsluiting pas zou zijn. Aangezien wij op zondag altijd om 19:45 dansles hebben in Soest ging dit een mooie uitdaging worden.

De ochtend stond in het teken van ballroom. Het aantal inschrijvingen voor onze klasse was laag, slechts 7 paren. Gezien het feit dat er 6 paren in de finale komen, hoop je dan toch niet dat ene paar te zijn dat gaat afvallen. Na kort indansen, waar we de laatst geleerde figuren nog maar eens uitgeprobeerd hebben, begonnen we aan de voorronde. Het dansen ging wel fijn, maar we konden toch merken dat we de routine een beetje missen. Geruime tijd later, bleek dit te kloppen. We waren niet doorgeplaatst naar de finale. Voordat de herkansing begon kregen we nog te horen dat er een paar uit de klasse onder ons was doorgeplaatst. Dus nu gingen er nog twee paren afvallen. De herkansing ging al beter dan de voorronde, al was ik even een stukje tango vergeten en heb ik een nieuw stukje quickstep verzonnen :D Begin van de middag was het eindelijk tijd voor de finale. Toch wel licht gespannen afwachten of het was gelukt om de finale nog mee te mogen dansen. En zowaar, we werden opgeroepen voor de finale. In de finale hebben we fijn gedanst, toch moesten we deze met een 6e plaats afsluiten.

Stropdas af en knoopje los, dat is dan toch wel heel fijn :) Even kort indansen voor latin, aangezien men aan het proberen was eerder klaar te zijn dan de originele planning. De latin, dat was wel een ander verhaal dan de ballroom. Waar we met ballroom nog wel enig vertrouwen hadden, was dat voor de latin duidelijk minder. Dit hele seizoen hadden we nog niet veel latin gedanst tijdens de lessen, dus de spanning was wat groter. Hier deden ook nog eens 12 paren mee, dus we hadden niet echt het idee dat we de finale gingen halen. Na de voorronde waar we ons nog genoeg figuren herinnerden om er iets van te maken, begon het wachten weer. Ook dit keer was het niet gelukt om ons direct voor de finale te plaatsen, dus was het tijd voor de herkansing. Net als bij ballroom, bleek de herkansing goed genoeg om de finale te halen. De verbazing was groot ;) In de finale is het ons zelfs gelukt om een paar te verslaan en er met de 5e plek vandoor te gaan.

Al met al een leuk resultaat voor onze eerste wedstrijd in tijden. Twee finaleplekken! Toch was het duidelijk zwaarder dan vorige wedstrijden. Doordat ik stukken minder dans dan ik vorige jaren deed, is mijn conditie duidelijk verslechterd. Al bij de herkansing van latin kreeg ik het idee dat mijn benen me niet meer gingen dragen en dat mijn voeten toch al wel veel pijn begonen te doen. Vandaag is dat gevoel nog niet helemaal weg, mijn benen voelen zwaar aan en mijn voeten zijn nog niet helemaal pijnloos. Misschien was het ook niet verstandig om na de wedstrijd onze dansles gewoon door te laten gaan, maar ja... Komend seizoen in ieder geval proberen om weer meer te gaan dansen, dat zou moeten helpen.

Afstuderen en werken

Vorig jaar was het zo ver. Eindelijk na vele jaren van het studentenleven te hebben mogen genieten, ben ik afgestudeerd. Altijd al was ik bezig met het kijken of software naar behoren werkte. Door vragen als "Wat zou dit knopje doen?" en "Als ik het nou eens op deze manier probeer, werkt het dan ook goed?" ben ik mij gaan interesseren in het testen van software. Alle keuzevakken die op het testgebied aanwezig waren bevinden zich dan ook in mijn pakket. Zelfs mijn stage en afstuderen bevonden zich op het testvlak. Het kon dus ook niet anders dan dat ik hier mijn werk van zou gaan maken.

Vanaf juni vorig jaar ben ik dan ook gaan zoeken naar vacatures die met software testen te maken hadden. Al snel kwam ik terecht bij een tot dan toe voor mij onbekend bedrijf, Polteq. Na het een paar keer uitstellen van contact opnemen, uiteindelijk toch gebeld. Het probleem was namelijk dat de interne opleiding bij Polteq twee dagen voordat ik zou afstuderen al begon. Na een kort telefoongesprek kreeg ik te horen dat dat geen belemmering moest zijn en dat ik mijn CV en motivatie maar op moest sturen. Direct druk aan de slag om mijn CV up to date te krijgen en dezelfde dag nog alles netjes naar Polteq gemaild. Tot mijn verbazing werd ik de volgende dag al teruggebeld met de vraag of ik de volgende week langs wilde komen. De week erop met goede moed richting Amersfoort om mijn allereerste sollicitatiegesprek te gaan hebben. Het sollicitatiegesprek bestond uit twee delen: een analytische toets en een gesprek. De toets ging in ieder geval al goed. Logische rijen afmaken, rekenopgaven, ... en alles met een strakke tijdslimiet. Toch nog maar even gediscussieerd over een van de opgaven, waar naar mijn beeld twee goede antwoorden mogelijk waren. Ik weet niet of de opgave al aangepast is, maar mijn uitleg was in ieder geval overtuigend genoeg. De score was ruim voldoende om aangenomen te worden, dus de rest ging van het gesprek afhangen. Gelukkig voelde ik me op mijn gemak bij de mensen die het gesprek afnamen. Na een serieuze start, kon er hier en daar een grapje doorheen. Aan het einde van het gesprek kreeg ik te horen dat mijn contract opgestuurd zou worden en of ik dat na het weekend getekend terug wilde sturen.

Zeer blij weer terug naar Enschede om verder te gaan werken aan mijn afstudeerverslag. In het weekend rustig het contract doorgelezen en besloten dat ik wel bij Polteq wilde gaan werken. Vanaf toen ging alles vrij snel. Mijn afstudeerverslag werd met rasse schreden uitgebreider en beter ingedeeld. Al kwam er hier en daar nog wel een tegenvaller na reviewen door de afstudeercommissie. Uiteindelijk was het toch af en bij de drukker vandaan.

Gezien het feit dat de Polteq vestiging waar ik ging werken in Amersfoort was, ben ik tijdelijk weer bij mijn ouders gaan wonen. Wanneer het ongeveer drie uur reistijd scheelt per dag is het toch wel de moeite waard. Na de eerste twee dagen van de interne opleiding bij Polteq, moest ik de derde dag missen. Dit omdat het tijd was om mijn studie volledig af te ronden met het afstudeerpraatje. Zoals altijd wanneer ik voor een groep moet praten, was ik ook nu weer zenuwachtig. Gelukkig ben ik, naar mijn idee, redelijk door de presentatie heengekomen. Al die jaren studeren, eindelijk afgesloten met een 7 voor mijn afstuderen.

De volgende dag weer naar Polteq. Deze dag kregen we de eerste toets die bij de opleiding hoorde. De stof voor deze toets was dat wat de dag ervoor gehad hadden. Aangezien ik van tevoren al wist dat ik die dag zou missen, had ik de stof voor de toets alvast doorgelezen in de dagen ervoor. Gelukkig heb ik de toets met goed resultaat kunnen afronden, net als alle andere toetsen die nog binnen deze opleiding kwamen.

Na afronden van de interne opleiding was het wachten totdat er een opdracht zou komen. Tot die tijd werden we (de groep waar ik de opleiding mee had gevolgd) op kantoor aan het werk gehouden. Er waren een aantal interne projecten opgezet, zodat we in ieder geval wat te doen hadden. Na ongeveer één maand aan een intern project gewerkt te hebben, kreeg ik te horen dat mijn CV was aangeboden bij Nuon. Tot mijn grote verbazing was dit niet het soort opdracht dat ik verwacht had. Geen testengineering, maar testcoördinatie.

Nu, bijna vijf maanden later, kan ik terugkijken op een geslaagde opdracht. Hoewel het niet altijd even makkelijk was, is het toch gelukt om alles wat ik gepland had te gaan doen af te ronden. Het begeleiden van de groep mensen hier is erg plezierig geweest. Ook al is het soms moeilijk mensen te laten inzien dat het belangrijk is om duidelijke, heldere en vooral eenduidige testscripts te maken, het is gelukt. Het samenwerken met de eindgebruikers die voor mij scripts moesten maken en daarna uitvoeren was het makkelijke deel van dit project. Het constant aanpassen van de planning en het ervoor zorgen dat we toch wel genoeg tijd zouden krijgen om het af te ronden was veel zwaarder. Gelukkig kun je bij Polteq rekenen op goede ondersteuning, want zonder dat was het een stuk minder goed gegaan.

Nu maar afwachten wat de volgende opdracht gaat worden. Ik hoop nogmaals met het team in Zutphen te kunnen gaan samenwerken.